Cieniaszczyt — Metafizyka

Cieniaszczyt: Hub · Ludzie · Frakcje

Poziomy: Iglica · Środek · Doły

Jak to działa: Ekonomia · Kultura · Metafizyka · Święto Pożyczonego Światła

Dlaczego magia w tym mieście zachowuje się inaczej niż gdziekolwiek indziej - i co z tego wynika przy stole.

W trzech zdaniach

Pod górą jest leyline: naturalne źródło mocy, silniejsze niż otoczenie. Kryształ Światła trzyma je w ryzach i przekuwa w coś użytecznego - światło, ciepło, osłonę przed Skażeniem. A Pryzmat miasta decyduje, jaką treść dostaje energia, gdy się już przelewa - i w Cieniaszczycie tą treścią są pragnienia, nie lęki.

Wszystko inne na tej stronie jest konsekwencją tych trzech rzeczy.

Leyline

Cieniaszczyt nie stoi w górze przypadkiem. Pod nią przebiega leyline - żyła mocy, miejsce, gdzie magii jest po prostu więcej.

To wyjaśnia naraz kilka rzeczy, które inaczej wyglądałyby na zbieg okoliczności:

• dlaczego miasto jest chronicznie niestabilne magicznie i dlaczego mieszkańcy traktują anomalie jak pogodę, nie jak katastrofę;
• dlaczego opłacało się tu zbudować Kryształ Światła - jest co regulować;
• dlaczego to miejsce przyciąga rzeczy, które żywią się energią - w tym to, co śpi w Studni Bez Dna.

Leyline jest też przedmiotem cudzego zainteresowania. Nie każdy, kto chce mieć dostęp do żyły mocy, ma na to zgodę Rady, i nie każdy o zgodę pyta.

Kryształ Światła

Świetnie strzeżona lokalizacja na granicy Iglicy i Środka. Pod kontrolą kralothów i konstruminusów.

• Emituje energię i światło; wzmacnia Pryzmat i do pewnego stopnia zapobiega Skażeniu.
• Główne źródło “naturalnego” światła dla poziomów środkowych. Bez niego Środek byłby drugimi Dołami.
• Jest regulatorem, nie generatorem - nie tworzy mocy, tylko nadaje kształt tej, która i tak tu jest.

Raz do roku Kryształ zostaje przestrojony na potrzeby Święta Pożyczonego Światła - jego moc idzie wtedy w prowadzenie światła w dół, a nie w tłumienie. Miasto dostaje jeden dzień nadwyżki swobodnej energii i osłabionego tłumienia. To nie jest przypadek, że właśnie wtedy dzieją się rzeczy.

Pryzmat miasta

Pryzmat to warstwa, która decyduje, w co energia się formuje, gdy dostanie okazję. Pryzmat jest lokalny - pisze go to, w co dane miejsce wierzy i czego pragnie.

Cieniaszczyt ma wartości główne Feelings, Freedom, Enjoyment, Health i słabe Order, Integrity. Skutek jest konkretny i sprawdzalny:

Manifestacje w Cieniaszczycie mają treść pragnienia, nie strachu.

Ta sama energia, ten sam mechanizm, w Pustogorze dałby cienie-strachy i efemerydy-kary. Tutaj daje cienie, które tańczą, przedmioty, które chcą znaleźć właściciela, i knajpy, w których echo woła cię po imieniu.

Praktyczna reguła dla MG: jeśli nie wiesz, co robi anomalia w Cieniaszczycie, zapytaj “czyje pragnienie to jest?” - a nie “co to chce zrobić?”.

Dominujące energie

• Alucis - marzenia, iluzje, piękno, ukojenie przez ułudę. Energia najlepiej pasująca do wartości miasta i najczęstsza w efemerydach.
• Interis - rozpacz, zanikanie, koniec. Druga najczęstsza i naturalny kierunek dryfu: pragnienie, którego nie da się nakarmić, osuwa się z Alucis w Interis.

Ta para jest osią większości spraw metafizycznych w mieście. Marzenie i jego wygaśnięcie.

Anomalie Cieniaszczytu są w większości samowzbudne efemerydy - nie ktoś je stworzył, tylko sam nadmiar energii plus lokalny Pryzmat plus czyjeś nienazwane pragnienie.

Czarne Sektory

Miasto nie ma jednorodnej magii. Są w nim obszary, w których magia jest po prostu silniejsza - i to wystarcza, by uczynić je śmiertelnie niebezpiecznymi.

• Silniejsza magia oznacza większą podatność na anomalie. Efemerydy nie są tam wyjątkiem, a pogodą.
• Technologia zawodzi: hipernet się zakłóca albo milczy, power suity potrafią się wyłączyć w najgorszym momencie. Nie da się polegać ani na sprzęcie, ani na wsparciu.
• Sektory nie stoją w miejscu - pojawiają się, rozrastają i cofają. Mapa Czarnych Sektorów jest zawsze trochę nieprawdziwa.
• Straż tam nie wchodzi, terminusi tam nie wchodzą, gangi tam nie wchodzą. Kto zaginie w Sektorze, ten zaginął.

Największe skupisko to Wewnątrzzbocze - Zachodnie łagodniejsze, Wschodnie groźniejsze - ale zdarzają się i głębiej, w Dołach.

Aura Arazille

Od czasu, gdy w Dołach powstała Świątynia Końca, cały Cieniaszczyt leży pod aurą Arazille.

To nie jest kult i nie jest okupacja. To warstwa tła - obecność bóstwa marzeń, ułudy i pocieszenia, rozłożona nad miastem, które i tak już żyło pragnieniami. Arazille nie rządzi Cieniaszczytem. Arazille jest w nim obecna, a to wystarcza, żeby przesunąć wszystko o pół tonu:

• miasto jest jeszcze bardziej podatne na manifestacje typu Alucis, bo aura je wzmacnia;
• ludzie na skraju - zdesperowani, umierający, samotni - są dosięgalni. Arazille sięga do potrzebujących i to jest jednocześnie litość i drapieżnictwo;
• rzeczy, które w innym mieście byłyby cudem albo szaleństwem, tutaj mają wyjaśnienie, którego większość mieszkańców nie zna.

Zwykły mieszkaniec nie wie, że aura istnieje. Wie tylko, że w Cieniaszczycie dzieje się więcej.

Niestabilność z dołu

Część niestabilności Cieniaszczytu nie pochodzi z samego leylinu, tylko z czegoś, co na tym leylinie leży - w strefie przejścia ku Ruińcowi.

Miasto tłumaczy to sobie legendą i tak jest wygodniej wszystkim. Kto chce wiedzieć więcej, idzie do Studni Bez Dna - tam mieszka i legenda, i to, co pod nią. Na tej stronie nie ma tego nic więcej celowo: to jest tło Cieniaszczytu, nie jego temat.

Co z tego wynika przy stole

• Anomalia w Cieniaszczycie zwykle nie jest wroga. Jest szczera. To gorsze.
• Pytanie diagnostyczne brzmi “czyje to pragnienie”, nie “jak to zabić”.
• Magia działa, ale zdradza rzucającego - barwi się jego pragnieniem i robi to publicznie.
• Im dalej od Kryształu i im bliżej Czarnego Sektora, tym mniej można polegać na technologii. Plan oparty na sprzęcie jest w Cieniaszczycie planem gorszym niż plan oparty na rozmowie.
• Pragnienie nakarmione albo wysłuchane rozładowuje napięcie. Pragnienie tłumione je gromadzi. To jest silnik większości cieniaszczyckich zjawisk - i wprost mechanika Święta.