Cieniaszczyt — Doły

Cieniaszczyt: Hub · Ludzie · Frakcje
Poziomy: Iglica · Środek · Doły
Jak to działa: Ekonomia · Kultura · Metafizyka · Święto Pożyczonego Światła

Bród, zagrożenie życia i desperacja. W Dołach nikt nie mieszka z wyboru.

Pierwsze wrażenie

Bród, ciemność ledwo rozpraszana świecącymi porostami i wieczna niepewność, co czeka za zakrętem.

Nie kończą się nigdzie konkretnym. Im głębiej, tym mniej Cieniaszczytu i tym mniej jakiejkolwiek władzy - a najniższe poziomy wychodzą już pod Ruiniec, na północno-zachodnie pustki Sojuszu, gdzie zniszczenia były największe i gdzie nikt nie liczy niczego.

Formalnie miasto kończy się na swoich Bramach. Praktycznie Cieniaszczyt sięga w Ruiniec korytarzami, o których wie garść ludzi, i właśnie dlatego jest strażnicą, a nie tylko miastem: to, co siedzi w Ruińcu, musiałoby przejść przez jego podziemia.

Skalny Labirynt, Studnia Bez Dna i Świątynia Końca leżą już w tej strefie przejścia - ani do końca w mieście, ani całkiem poza nim.

Kluczowe aspekty

Przestrzeń: Zaułki i zakamarki. Brud i odpadki walające się pod nogami. Świecące porosty na ścianach i podłodze. Z rzadka działające oświetlenie.
Anomalie: wpływ Pryzmatu, rzadkie efemerydy
Kultura: brak wspólnych zasad, prawo dżungli, lojalność wobec swoich i wobec nikogo więcej
Charakterystyka: Brud, ciemność, anarchia, nieciągłość i niestabilność życia
Infrastruktura: fosforyzujące porosty, podejrzane bary (“Echo”, “Kroplówka”), labirynt Bazaltu. Studnia Bez Dna i Świątynia Końca
Polityka: Prawo dżungli, jeśli potrafisz się obronić, masz prawo żyć.

Populacja

Ludzie najbiedniejsi, wyrzutki, brutalne gangi (np. Brudna Dziewiątka)
magowie (bardzo rzadko, raczej upadli),
kralothy czasem chodzą tu na polowanie

Ekonomia

recykling - odzyskiwanie wszystkiego, co da się odzyskać
czarny rynek
usługi ekstremalne
barter

Dominujące sublokalizacje

Psiarnia

Baza Łysych Psów, niegdyś ciężka baza militarna
Prawdopodobnie najciężej broniony obiekt na Astorii
Górne poziomy Dołów
Pełna nazwa - Colubrinus Psiarnia - jest po dawnym właścicielu: kompleks należał do korporacji Colubrinus, tej samej co Colubrinus Meditech w Środku. Cel przetrzymywania, biovaty i sale zabiegowe zostały po korporacji - gang nie musiał ich budować, tylko wprowadzić się do gotowego

Skalny Labirynt

Górna część Dołów
Technicznie, w Skażeniu Wschodnioprzelotyckim.
Ogromny kompleks tuneli i korytarzy, gdzie znajduje się Skażone życie
Dużo bardziej bezpieczne niż się wydaje, acz można się łatwo zgubić.
Była tu kiedyś baza Moktara Gradona. Nie ma jej - rozwaliły ją nojrepy, które wyszły z dołu masowo i zorganizowanie. Jednorazowo: nigdy wcześniej i nigdy od tamtej pory, i nikt nie wie, czemu właśnie wtedy. To po tej stracie Psiarnia jest broniona tak, jak jest broniona
W Labiryncie wciąż leżą resztki tamtej bazy. Nikt ich nie sprzątnął, bo nikt nie chce tam zostawać na tyle długo

Bazalt

Chaotyczne i niebezpieczne targowisko. Labirynt - tak jest wymieniany w infrastrukturze Dołów.
Jeden z trzech strumieni handlu artefaktami: to, co Bazar Wschodu Astorii sprzedaje z pozorami, Bazalt sprzedaje bez nich.

Knajpa “Echo”

Nad Świątynią Końca
Krąży legenda, że jeśli będąc tam usłyszysz swoje imię w chwili, gdy nikogo nie ma w pobliżu, uważaj, Twoje echo może Cię zaraz zastąpić
Lubiana przez ludzi szukających zarobku

Stragan starej Heleny

Nad Świątynią Końca, w pobliżu Echa.
Nikomu nigdy nie udało się tam nic kupić, każdy słyszy “To nie na sprzedaż, ale może to Ty jesteś tym, który to dostanie”
Przedmioty to czasem zwykłe śmieci, a czasem artefakty. Nikt nie wie, jak Helena określa, czy ten przedmiot należy się danej osobie. I nikt nie wie, z czego Helena żyje.

Studnia Bez Dna

Parę kilometrów pod ziemią, w okolicach Skalnego Labiryntu
Teren zamknięty. Oficjalna wersja: wyeksploatowany szacht, nie ma tam po co chodzić
Legenda Dołów, w którą prawie nikt nie wierzy, bo brzmi zbyt duża: na dnie Studni śpi coś, co przyszło zabić to miasto i nie zdążyło
Nojrepy - maszyny z dołu - wciąż wychodzą na powierzchnię i wciąż zabierają ludzi. Robią to bez rozkazu i bez planu, jak nawyk po kimś, kto przestał myśleć. Cieniaszczyt bierze je powszechnie za zabłąkany sprzęt Orbitera Pierwszego i tak o nich mówi
Osobna strona: Studnia Bez Dna — legenda, jej warstwy i materiał MG

Świątynia Końca

Nad Studnią Bez Dna, na samym dole Dołów
Świątynia Arazille. To, co widać: opieka paliatywna i asylum - umieralnia dla tych, których Doły już nie chcą, i schronienie dla tych, których nikt nie szuka
To, po co powstała: utrzymywać sen tego, co leży niżej. Kapłani nie mówią tego wprost - mówią, że modlą się, żeby nic się nie obudziło, i pozwalają myśleć, że to metafora
Śpiączka nie jest naturalna. To Arazille trzyma tę rzecz we snie - i póki świątynia stoi i póki bogini jest tam obecna, sen trwa
Postawił ją Amadeusz Sowiński i zapłacił za nią stanowiskiem Pierwszego Terminusa. Świątynia bóstwa Skażenia na terenie Sojuszu to czyn, którego prawo Astorii nie wybacza - nawet gdy był konieczny, i nawet gdy Cieniaszczyt to rozumie

Historia w czterech krokach:

Terminuska z zewnątrz - Pięknotka Diakon - zeszła pod Studnię ratować człowieka i zobaczyła, co tam jest. Wyszła zadłużona u Arazille i z jedynym pomysłem, jaki miał szansę zadziałać: postawić bogini świątynię dokładnie tam, nad śpiącym.
Arazille się zgodziła, uznając, że politycznie nikt na to nie pozwoli.
Amadeusz Sowiński pozwolił. Wiedział, co go to będzie kosztować, i zrobił to mimo tego - bo alternatywą było zostawić rzecz pod miastem bez żadnego nadzoru.
Arazille zagnieździła się w tamtej okolicy - i to nie było uprzejmością. Pod Studnią i w Dołach są potrzebujący, a Arazille sięga do potrzebujących. Miasto dostało ochronę i płaci za nią do dziś, tylko nie wystawiono mu rachunku.

Od tego czasu cały Cieniaszczyt leży pod aurą Arazille - patrz Metafizyka.

Dominujące osobistości

Karty postaci: Ludzie Cieniaszczytu. Z Dołami związana jest przede wszystkim Stara Helena (stragan nad Świątynią Końca).

Wydarzenia

Gracze napotykają grupkę skażonych dzieci bawiących się w chowanego.
Gracze zauważają postać z wyższych poziomów przemykającą się w Dołach
Nagle wybucha brutalne starcie gangów

Jak to zagrać

W Dołach nikt nie przyjdzie na pomoc. Nie ma straży, nie ma Ostrza, nie ma świadków, którym zależy. To jedyny poziom, na którym postać może zginąć bez żadnej sceny wcześniej ostrzegającej - i gracze muszą to wiedzieć, zanim tu zejdą.
Zejście w Doły ma być decyzją, nie przejściem. Nikt tu nie mieszka z wyboru, więc jeśli gracze schodzą, powinni mieć powód, który da się nazwać jednym zdaniem: kogoś szukają, coś chowają albo nie mają już gdzie pójść.
Zasoby zamiast walki. Światło, woda, czyste opatrunki i to, czym się płaci - w Dołach barter i recykling są realną mechaniką napięcia. Odebranie graczom latarki robi więcej niż przeciwnik.
Ludzie z Dołów nie są tłem. Są tu całe sieci lojalności, dzięki którym ktokolwiek przeżył: kto komu winien, kto kogo chroni, kto się kim opiekuje. Gracz, który to zauważy, dostanie sojuszników, jakich nie kupi w Iglicy.
Nie wszystko trzeba wyjaśnić. Echo, stragan Heleny, świecące porosty, coś, co śpi na dole - Doły mają działać jak miejsce większe niż wiedza o nim. Jeśli gracze pytają “co to było”, właściwą odpowiedzią bywa “nie dowiedzieliście się”.
Kontrast robi robotę: scena w Dołach zaraz po scenie w Iglicy mówi o Cieniaszczycie więcej niż cała ta strona.